Apie literatūros kurso Vilniaus senajame universitete (prof. L. Borovskis) problematiką - Kaupuža, A. (Literatūra, 1970)
Szereg badaczy podkreślało wysoki poziom wykształcenia literackiego Mickiewicza, Słowackiego, Kraszewskiego, Niezabitowskiego, Staniewicziusa i niektórych innych wychowanków Uniwersytetu Wileńskiego. Niewątpliwie było to szczególną zasługą profesora poezji i wymowy Leona Borowskiego. Dlatego też treść jego kursu stała się przedmiotem zainteresowania badaczy, którym jednak do jej oceny mogły służyć wyłącznie opublikowane materiały.Autorka niniejszego artykułu podjęła próbę analizy wykładów Borowskiego w oparciu o następujące dotychczas nie wykorzystane dokumenty archiwalne: 1) skrypt Dolinskiego zawierający notatki z wykładów Borowskiego z r. 1817, 2) pytania egzaminacyjne Borowskiego zarejestrowane w protokołach wydziału literatury i sztuk pięknych za lata 1814-1832, 3) trzy księgi rejestracji czytelników uniwersyteckiej biblioteki za lata 1814-1832.Wymienione materiały dają możliwość stwierdzić, że wykłady Borowskiego musiały zawierać bardzo wiele wiadomości z estetyki, teorii literatury, z literatury polskiej oraz częściowo z literatury antycznej i zachodnioeuropejskiej. Wszystkie aktualne zagadnienia ówczesnej estetyki i literaturoznawstwa znalazły w określonym stopniu odbicie w wykładach Borowskiego.Ustosunkowanie się L. Borowskiego do wykładanych zagadnień można określić jako klasycystyczne i racjonalistyczne, jednak nie były mu obce teorie romantyzmu i angielskiego sensualizmu końca XVIII - początku XIX wieku.Borowski zwracał przede wszystkim uwagę na ogólnoteoretyczne zagadnienia literaturoznawstwa oraz estetyki, natomiast kwestie literatury polskiej zajmowały w jego wykładach drugorzędne stanowisko (spośród 130 pytań egzaminacyjnych zaledwie 30 dotyczą bezpośrednio literatury polskiej).